‘Het aan den Zuiderzeedijk te Amsterdam gevonden
kinderlijkje’, Zo kopte een dagblad in 1929 over de in het IJ gevonden
levenloze lichaampje van de tweeënhalf jaar oude Sigmund Mathias. Naar
aanleiding van de vondst van het kindje had Christiaan Jacobus van
Ledden Hulsebosch, adviseur  technisch wetenschappelijke recherche, een
gezichtsreconstructie gemaakt voor herkenning omdat de identiteit van de
peuter nog niet was vastgesteld. In de collectie van Korpora bestaan
twee gezichtsreconstructies (met objectnummers 13128 en 4025)
vervaardigd van gips volgens de methode Poller. Deze methode was
vernoemd naar de uitvinder Alphons Poller (1879-1930) waarbij het gips
van de afgietsels niet hard werd en brak. Hij bedacht namelijk een
nieuwe substantie die hij ‘negocoll’ noemde en waarvan hij de
samenstelling geheim hield. Deze substantie bracht hij laag na laag aan
op het object. De massa bleef elastisch waardoor het verwijderen ervan
makkelijk verliep. De methode werd door politiekorpsen wereldwijd
toegepast.

De twee afgietsels in de collectie van Korpora laten een
gezichtsreconstructie vóór en na de Leichentoilette (toonbaar maken van
het dode lichaam) zien. Hiervan werden foto’s gemaakt en op het
opsporingsaffiche (objectnummer 18018.197) geplaatst.

Uiteindelijk leidde niet de gezichtsreconstructie afgebeeld in het
opsporingsbericht naar de van oorsprong Duitse daders, maar een
kinderwagen waarin het kinderlijkje werd vervoerd. De hoofdschuldige van
deze weerzinwekkende moord was de vader van Sigmund met
medeplichtigheid van zijn vrouw. Deze Pruis mishandelde zijn zoontje
meerdere malen en dumpte samen met zijn vrouw het levenloze lichaampje
in het IJ waar het door passanten werd ontdekt. Het stel werd in
Dortmund gearresteerd. De ‘Kindermord-Affäire’ baarde ook in Duitsland
veel opzien en haalde de Duitse publiciteit.

Tristan Broos

18 juli 2022